Ervaringsverhalen geschreven door ouders

Om privacyredenen zijn de namen veranderd.

Yvette, moeder van Emma (10 jaar)

Emma zat al een langere tijd niet lekker in haar vel. Maar vorig schooljaar verergerde dat door diverse omstandigheden. Ze was veranderd in een stil, teruggetrokken meisje met erg weinig zelfvertrouwen. Door school werden we gewezen op de therapie van Centrum Le Bon Départ. Wat ons aansprak is dat de therapie plaatsvindt door middel van bewegingssituaties. Ons inziens was dat beter voor Emma dan 'praten over wat haar dwars zat'. Tijdens de intake heb ik met de therapeut afgesproken dat de klik tussen Emma en de therapeut leidend zou zijn bij onze beslissing om wel of niet door te gaan met de therapie. Gelukkig was al heel snel duidelijk dat Emma de therapeut volledig vertrouwde en bij haar zichzelf durfde te laten zien.
Na een paar weken therapie realiseerde Emma zich nog meer dan voorheen hoezeer ze veranderd was en hoe ver ze afstond van wie ze eigenlijk was. Dit zorgde voor een enorme terugval in haar gedrag en zijn. En hoewel dit voor ons als gezin erg heftig was, wisten we intuïtief dat we de goede weg hadden ingeslagen. Hierin werden we ook door de therapeut zeer goed begeleid.
Na deze periode is het alleen maar bergopwaarts gegaan. Emma heeft een tijdlang therapie nodig gehad, maar ze is er weer. We hebben nu onze 'oude' Emma weer terug. Een introvert meisje dat weet wat ze wil en stevig in haar schoenen staat, grapjes maakt en huppelend door het leven wandelt en uitdagingen aangaat. Ze is nu tevens in staat om op een goede manier om te gaan met tegenslag en minder leuke situaties.


Mike, pleegvader van Denise (7 jaar)

We liepen vast in het contact met onze pleegdochter. Ze had als baby een slechte start gemaakt en durfde met ons geen vertrouwensband op te bouwen. Ze werd angstiger en stiller. Gevoelens werden niet meer gedeeld. We voelden ons allemaal gekwetst en onmachtig het tij te keren. Tijdens de therapie was de doelstelling voor haar: fijne, gestructureerde momenten ervaren met de therapeute. Later zijn wij als ouders mee gaan spelen en werken. Het was een verademing om een keer in de week fijne momenten in een veilige situatie met elkaar te delen. Het vertrouwen groeide en de band werd positiever. Het gaat heus niet altijd goed, maar Denise heeft meer zelfvertrouwen gekregen en wij ook! Ze kan nu genieten van fijne gezamenlijke momenten. We kunnen nu zelf het tij keren als het nodig is.

Mirte, moeder van Tijn (9 jaar)

Wat me het meest geraakt heeft in het proces van onze zoon Tijn bij Centrum Le Bon Départ, is de manier waarop de therapeut verbinding wisten te maken met Tijn. Hij voelde zich zo gezien en kon er zichzelf zijn. Elke week ging hij vol enthousiasme. 'Ik wil daar elke dag wel heen, mama. En dan ook meteen de hele dag.' Voor Tijn was het bijzonder fijn. Ik ben blij dat hij de ervaring heeft opgedaan dat hij oké is. Dat hij de ervaring heeft dat hij kan leren, dat hij soepel kan zijn en begrepen wordt en dit kan plaatsen naast alle andere ervaringen die hij opdoet. Het heeft hem zelfvertrouwen en een kader gegeven. Nu is het klaar en dat is ook goed. Hij vindt het wel mooi geweest, nu wil hij wel op karate. Of dansen.



Janneke, moeder van Hans (5 jaar);

Vorig jaar zijn we in contact gekomen met Centrum Le Bon Départ, omdat vanuit school aangegeven was dat Hans op het fijn motorische vlak achterstand had ten opzichte van klas- en leeftijdsgenootjes. Toen is een zoektocht begonnen. Via de GGD en overige instanties probeerden we te achterhalen waarom er met name in de schoolse omgeving achterstand was.
Via de website van Centrum Le Bon Départ leek het een eerste aanzet te zijn om diverse activiteiten in een klein (kleuter)groepje te ondernemen, welke de fijne motoriek en tactiele afweer zouden stimuleren en onhandige handelingen te verminderen. De kleine groep, de gerichte aanpak, in een uur speelse vorm sprak ons aan. We noemden het gewoon de gym op woensdagmiddag.
Hans heeft elke keer genoten van alle activiteiten. Na een oriënterend gesprek is de therapeut doelgericht aan het werk gegaan. Ze is gestart met een clubje van drie kinderen en snel groeide dat naar zes (maximaal). Door de therapeut duidelijk aan te geven waar wij dachten dat het in zat, kon zij tijdens het spel uitvinden wat het exact was en ging ze Hans spelenderwijs helpen en stimuleren om zaken niet meer eng te vinden (zoals afweer voor scheerschuim), bepaald gedrag aan te leren (bijv. goed op de hurken zitten) of een activiteit beter te leren plannen.
Alle activiteiten met liedjes, gedichtjes en muziekinstrumenten waren een feest, terwijl hij eerder niet helemaal goed mee kon komen op de muziekschool. Heel mooi om te zien hoe dan handelingen (het instrument), geheugentraining (liedjes leren) en samenwerken tijdens de muziekoefeningen spontaan gecombineerd werden.
Inmiddels hebben we afscheid genomen, maar zijn blij dat we een jaar lang hebben meegedraaid bij de kleutergroep van Centrum Le Bon Départ.

Realisatie: a+ internet